anjasicking.nl

Lastmens & andere verhalen

Lastmens & andere verhalen
08-01-2016 13:10

Ik dacht eerst dat de bundel Lastmens & ander verhalen een heruitgave was, met ook wat nieuw werk. Elke Geurts, die ik zou omschrijven als een schrijver die twijfelt tussen wel en niet gezien willen worden, vroeg zelf in elk geval niet overdreven veel aandacht voor haar nieuwe boek. Op haar blog staat de volgende dialoog met Sanneke van Hassel:

 

'Er is net een verzamelbundel uit. Met oud en nieuw werk.’

‘Wanneer?’
‘Twee weken geleden.’
‘Daar heb ik helemaal niets van meegekregen.’
‘We willen het ook een beetje stilhouden.’

 

Ook vond ik onderstaand stukje.

 

Kwetsbaarheid is één van de grootste talenten van de mens. Kwetsbaar durven zijn opent de weg naar verbinding en contact met de mensen om ons heen. Dit zei Dirk De Wachter in een artikel in de Morgen. Ik zag daarnet ook al een TEDx filmpje over kwetsbaarheid & schaamte. Het wordt vaak verward met zwakheid. Het tegendeel is waar. Het is sterk en getuigt van moed.
Ik kan heel goed sterk en moedig zitten zijn, zo in mijn kamer hier. Als de hele wereld is verdwenen in een dikke grijze mist en er niets of niemand is om je voor te schamen.

 

Maar toen ik de door Esther Gerritsen gekozen verzameling oude en nieuwe verhalen in handen kreeg en ik erin begon te bladeren, leek het haast eerder om een bundel met nieuwe verhalen dan om een heruitgave te gaan. Het eerste verhaal dat al eerder werd gepubliceerd staat pas op pagina 61. Ook de laatste drie verhalen zijn nieuw, goed voor maar liefst 75 pagina’s. Welgeteld bestaat ongeveer de helft van de bundel uit nieuw werk. 

Het laatste verhaal ‘Het schot’ hoorde ik Elke al eens voorlezen bij Schrijvers uit Oost. Dit verhaal staat direct onder spanning door de beginzin:

Het is de vierde dag op rij dat Mandelon Bondy avonddienst heeft gehad en zo laat nog op haar racefiets door Oost scheurt, als ze ter hoogte van de Molukkenstraat plotseling beschoten wordt en de film die haar leven is van zwart-wit naar kleur verspringt.

Hoewel ik me vaak moeilijk kan concentreren tijdens voorleesavonden, was ik direct geboeid. Na het schot volgt een lange gedachtegang van Madelon, een 37 jarige neurologe over haar droomleven, haar droombaan, droomman, droomkinderen en droomhuis aan het water. En over haar gebrek aan ‘smeuïgheid’. Haar man wil dat zij zichzelf beter verkoopt. ‘Vertel het me smeuïger,’ zegt hij. Ze moet van hem smeuïger zijn. Veel smeuïger. Zodat haar woorden de ander ook echt een keer bereiken. Anders gaat hij zijn tanden alvast poetsen terwijl zij nog aan het praten is.

Tegen het einde van het verhaal stapt de neergeschoten neurologe gewoon weer op haar fiets. Dat bevreemdde me die avond. Waren mijn gedachten tijdens het voorlezen toch afgedwaald en had ik de passage waarin de wonderbaarlijke genezing plaatsvond niet gehoord? Naar mijn idee had ik voor een keer juist wel het hele verhaal gevolgd.

Vandaag las ik ‘Het schot’ nog eens. En hoewel Madelon inderdaad wordt neergeschoten, zoals ik had onthouden (haar trommelvliezen exploderen zelfs), stapt zij ook even later weer op haar fiets, zonder dat er ook maar een arts aan te pas is gekomen. In het verhaal staat alleen:

Ze beweegt haar benen. Even later fietst ze weer. Ze kan zich niet herinneren hoe het zo is gekomen, maar ze is op de fiets terechtgekomen met haar voeten op de pedalen.

Deze eigenaardige overgang tussen werkelijkheid en verbeelding, die ongemerkt in elkaar overgaan, zonder dat een lezer precies kan zeggen waar de verbeelding of de werkelijkheid begint, is kenmerkend voor het werk van Elke Geurts. Daar waar een andere schrijver misschien zou zeggen dat Madelon zich voorstelt dat ze wordt neergeschoten, zodat ze als ze thuiskomt eindelijk eens een goed verhaal heeft voor haar man, daar maakt de verbeelding in deze verhalen deel uit van het dagelijks leven van de personages, zonder dat deze twee verschillende werkelijkheden door duidelijke signalen van de schrijver van elkaar worden gescheiden.

Het is jammer dat zo weinig mensen weten dat er zo veel nieuw werk in deze bundel staat. Een bundel vol geweldig mooie nieuwe verhalen.

Wolf

Wolf
02-01-2016 12:11

Van de week vroeg iemand mij of ik misschien een wolf in schaapskleren was. Ik wilde toen antwoorden dat ik gewoon een wolf was, zonder schaapskleren. Dat leek mij de beste keuze. Ik zou er direct rond voor uitkomen dat ik gevaarlijk ben, aanvallend, de slechterik uit een sprookje, dat soort dingen. Een machtig dier bovendien. Geen schuw, zachtaardig konijn. Niet zo’n grasetend prooidier. Het was een bevrijdend idee. Ik zou mij nu niet meer hoeven in te spannen om vriendelijk te zijn, betrouwbaar, eerlijk ook. Daarna zou ik hopelijk alleen nog maar meevallen. Vreemd dat ik net vandaag deze foto van een Canadese schrijver toegestuurd kreeg.